nou de laatste dagen van de reis helaas geen computer gezien, althans ook niet echt naar op zoek gegaan want in Kathmandu zijn er best wel ergens internet cafe's maar daar hadden we zo weinig tijd.

Ik moet weer even schrijven adhv de aantekening die ik gemaakt heb want ja er stond zoveel op het programma.

Goed, Agnes was 's morgens nog voor een behandeling naar het ziekenhuis geweest. Daarna zijn we meteen vertrokken naar Sakya. Wederom een authentiek dorpje met een mooi klooster waar we een kora lopen en het verder rustig aan doen. Er komen namelijk 3 lange reisdagen aan. De eerste is richting mount everest. 's Morgens vertrekken we al op tijd. Het is een prachtige route door de bergen met van die dunne slingerwegen waar af en toe een laag water overheen stroomt. Ja en dat zijn meteen de zwakke plekken in de weg. Echt je komt stukken tegen waar je liever niet naar kijkt. Over 100 km hebben we ongeveer 4uur gereden. Dit kwam natuurlijk door de klim die we met die bus moesten maken, we stegen in 20km namelijk 1000meter. Eenmaal boven aan de punt zijn we natuurlijk uitgestapt. We hoopte de top vd mount everest te zien, maar helaas verstopt in de wolken. Na een korte stop rijden we door en dan komen we in een dorp vlak bij base camp. We vinden slaapplaatsen in een klooster. Echt het is niet meer als 2 bedjes (soort van aardappelkistjes) met daarop 3 dikke dekbedden. Meer is het niet, de wc's zijn buiten, en stroomend water hoef je niet op te rekenen. Geweldig toch, althans voor 1 nacht. Want door de kou is al het beddengoed klam. Maar geen tijd, we gaan richting basecamp. We zitten inmiddels op 5100m hoogte. We kunnen kiezen, of met een busje die kant op, of lopen. De meeste kiezen er voor om te lopen. De route is niet zo moeilijk alleen de hoogte maakt het zwaar. Na een uurtje lopen komen we eindelijk op basecamp aan. Helaas de top vd mount everest zit nog in de wolken. Ik heb me laten vertellen dat hij gemiddeld misschien maar 3x per jaar te zien is. Geeft niet, al met al is het een mooie tocht, mooi weer en we zijn er geweest. We maken wat foto's en gaan vervolgens wel met de bus terug. Het weer verandert en het is al laat in de middag/vroeg in de avond. Terug bij het klooster hebben we inmiddels toch wel honger en koud. Het koelt hard af. We eten wat en gaan dan uiteindelijk naar bed. Sommige met de kleren aan onder 3 dekens, anderen hebben het thermo ondergoed aan gedaan. Het is inmiddels gaan regenen als ik mijn bed in kruip, hmmm heerlijk klam bedje. Maar ik vond het wel wat hebben, de lamp kon niet uit dat ging via de generator. Van dat felle licht konden we niet slapen (het was gewoon echt een 50watt peer in een fitting die aan een los snoertje in kamer hing), Met behulp van mijn sok kreeg ik hem helaas niet los gedraaid. Dan maar tussen de deur door klemmen zodat er op de gang wat meer verlichting was. We wisten tenslotte ook niet of de generator nog lang aan zou blijven.

Gelukkig heb ik goed geslapen, ik had mijn muts ook maar opgelaten en mijn sokjes aan gedaan. Helaas voor sommige anderen sliepen zijn amper die nacht. We staan vroeg op, eten wat en rijden vervolgens die 100km in 5 uurtjes terug. Het weer is slecht die dag, erg mistig en nat. Maar ach we hadden een reisdag dus dat maakte niet veel uit. Het had wel wat.

We rijden die dag door tot een dorpje vlak bij de grens met Nepal. Wederom een mooie tocht maar weer zo'n smalle wegen. Het dorpje waar we naar toe gingen is echt een handels dorpje, met tibetaans-nepalese handel.Langs de weg stonden dan ookheel veel vrachtwagens die de volgende dag de grens over willen. Het gevolg hiervanwas dat we soms vooruit- achteruit- vooruit moesten om elkaar te passeren.Een keer was het zo erg dat een andere vrachtwagen de deur van een vrachtwageneen beetje naar de klungels reed. Maar onze chauffeur kon prima rijden en we kwamen zonder hele grote problemen bij ons hotel aan.

We gaan met meerdere een hapje eten en dan naar bed, morgen weer vroeg op we gaan richting de grens en door alle formaliteiten en strengheid kan dat wel eens lang gaan duren.

Gelukkig we staan er als 2e groep. We moeten lopend de grens over, maar eerst wachten dat ze klaar zijn. Onze opdracht 'meewerken en blijven lachen'. Vinden ze 1 plaatje van de Dalai Lama dan kun jezomaar 4 uur in wachtkamergezet worden. Iemand uit onze groep heeftde plaatjes voor alle zekerheid uit haar biebboeken geknipt. Na een uur zijn we allemaal de grens over. We lopen met onze rugzak de brug over en komen zo in Nepal waar de militairen na ons lachen en ons groeten. Bijna eencultuurshock. De chineze militairen zijn echt van die stijve harken die alleen maar machtsvertoon willen laten zien.

Eenmaal de grens over en de formaliteiten van Nepal afgehandelt gaan we verder naar onze bus. Maar die is er 'helaas' niet. Hij kan de grens niet bereiken door de regenval van de laatste dagen en de aardverschuivingen. Misschien dat daarom ook veel van die vrachtwagens aan de kant van de weg stonden. Met 2 jeeps en een personen auto worden we 20 km verderop afgezet. Daar zijn de problemen met de weg waardoor we nog zo'n 1,5 km moeten lopen om zo bij onze bus uit te komen. Er staan allemaal Nepaleze die bereid zijn om onze rugzakken naar de bus te brengen. Sommige maken hier gebruik van, anderen nemen hem zelf op de rug. We lopen aan en al snel komen we bij hele slechte stukken weg tegen, we moeten tot 2 keer toe door een wateroverstroming lopen. Wederom geweldig, ik laat lekker mijn schoenen aan en mijn broek omlaag. Loop door de rivier heen en sop zo verder. Eenmaal bij de bus aangekomen rijden we meteen weer verder. Slingeren we verder. Daar waar we in Tibet nog allemaal rots en zandbergen hadden sloeg het dichtbij de grens in een keer om naar een soort van oerwoud in de bergen. Zo mooi met allemaal die watervallen en groene struiken.

We naderen Kathmandu, een groot mierennest met ongeveer 2,3miljoen inwoners. Mijn god dat verkeer (dat overigens opeens allemaal aan de andere kant van de weg rijdt). Het hotel waar we belanden is erg luxe en mooi. Wel fijn dat we dat de laatste 2 nachten hebben. Een goede douche was wel even een aangenaam iets.

We krijgen nog uitleg van de lokale agent van de reisorganisatie waarna we zelf ons programma in elkaar kunnen zetten. We hebben helaas maar 1 avond en 1 dag, dus dat wordt of heel vol proppen of niks doen. Ik ga voor het eerste, we beginnen die avond al en gaan met een groepje naar Thamel, een wijk met allerlei restaurantjes, winkeltjes. We lopen nog naar Durbar Square waar allerlei tempels, paleizen en pagodes zijn. Echt allemaal weer erg indrukwekkend en wederom die drukte en de vaart waarmee fietsen,scooters tussen de mensen doorrijden en er niks gebeurt.

De volgende ochtend gaan we om half 7 ontbijten en daarna snel op pad. We nemen die dag de taxi, allemaal autos die je hier al niet meer ziet. Met 3 man achterin is eigenlijk geen doen. We laten ons af zetten bij een tempel waar ontzettend veel apen rond lopen. Maar ja voordat we bij de tempel zijn moeten we 365 traptrede beklimmen. Tja even kijken of het waar is wat die opgebouwde conditie betreft. Nou ik zal je zeggen, het viel nog best tegen. Trappen lopen blijft toch een vak apart. Eenmaal boven behoor je een uitzicht te hebben over Kathmandu maar door waarschijnlijk smog en de vroege ochtend was het niet zo heel duidelijk te zien.

Daarna gaan we even terug naar het hotel om vervolgens nog wat te gaan shoppen voor souveniers. 's Middags bezoeken we nog een een mooie stupa en aansluitend gaan we naar de crematieplaats. Ja je leest het goed, ook in nepal worden de mensen gecremeerd alleen is het daar openbaar. Aan de heilige rivier (Bagmati). Wanneer we aankomen zien we dan ook een vuurtje. Ligt daar nou iemand of komt er nog iemand te liggen? We kijken het een poosje aan, luisteren naar een ingehuurde gids voor een paar duitsers en komen zo wat meer te weten. De mannen, oudste zoon/zonen, van de overleden persoon word terplekke kaal geschoren. Op 1 klein plukje haar na, het heeft een naam maar dat weet ik even niet meer. Het ziet wel raar uit. Vervolgens zien we dat ze met een baar lopen. Deze persoon word gewassen met het water uit de rivier. We zien dit verder niet omdat het kleed over deze persoon blijft liggen. Daarna word ze meegenomen, ze stappelen letterlijk houtsblokken op waarna de overleden persoon erop word gelegd. Erzit nog een heel ritueel aan vast waarna ze een klein stukje brandend hout op zich neergelegd krijgt. Haar gezicht is inmiddels vrij en ik kan zien dat het om een vrouw gaat. Overleden mensen worden daar binnen een aantal uur al gecremeerd.

Dan besluiten we toch maar te gaan, mede om de tijd maar ook omdat sommige er wel genoeg van gezien hadden.

Diezelfde avond eten we met zijn alle voor de laatste keer en evalueren we de vakantie. Iedereen is erg tevreden, het is allemaal ook goed verlopen. Geen al te gekke dingen.

Zaterdag nemen we afscheid ons enige stel uit de groep, zij blijven nog 8 weken en wij rijden richting het vliegveld. Waar we optijd vertrekken richting Delhi, helaas hadden we daar een periode van 10 uur te overbruggen. Dit was al bekend dus we namen allemaal wat te lezen mee. Vervolgens vlogen we midden in de nacht richting Londen om vervolgens weer door te vliegen naar Amsterdam. Een hele trip maar hij is prima verlopen. Moe maar voldaan stond ik zondag ochtend op schiphol waar we allemaal onze spullen bij elkaar zochten en ieder weer zijn/haar eigen weg zijn gegaan. De 4 weken zitten er weer op.

Gelukkig goed geslapen in mijn eigen bedje waardoor ik denk dat ik alweer aardig in het Nederlandse ritme zit.

Nou mensen ik hoop dat ik jullie een beetje heb kunnen vermaken met mijn verhalen. Ik ga er een mooi foto album van maken. Ondertussen zal ik hier ook nog wat foto's op de site zetten.

Jullie in ieder geval allemaal bedankt voor de reacties en interesse!!!

groetjes Leonie